De echtgenoot zette zijn vrouw en kinderen het huis uit, maar zijn maîtresse achtervolgde hen, gaf de vrouw 10.000 euro en fluisterde haar in het oor: "Kom over drie dagen terug, dan wacht er een verrassing op je..."

Maar wel genoeg zodat stilte niet langer beangstigend is.

En zij…

Ze was veranderd.

Sterker.

Helderder.

Levendiger.

Op een avond, terwijl ze naar haar slapende kinderen keek, fluisterde ze zachtjes:

— “We hebben veel verloren…”

Toen glimlachte ze, met vochtige ogen.

— “…Maar we zijn niet verdwaald.”

 En jij… Zeg me eens eerlijk:

Denk je dat deze echtgenoot echt uit liefde handelde door hen bij hem weg te houden... Of is het verraad dat nooit vergeven mag worden?