De foto zelf is niet veranderd, maar op de een of andere manier is alles erop wel veranderd.

dat elk "onaantastbaar" moment slechts tijdelijk onaantastbaar is.

En uiteindelijk heeft de tijd invloed op alles.

Niet altijd gepaard met schandalen.
Niet altijd met een ineenstorting.
Niet altijd met een dramatische publieke ontwrichting.

Soms werkt de tijd stiller dan dat.

Soms verandert het simpelweg de emotionele lading van een beeld.

Het ondermijnt de zekerheid.
Het verwijdert het pantser.
Het maakt dat wat ooit onoverwinnelijk leek, ineens menselijk lijkt.

En de mens, ontdaan van mythes, kan voor mensen heel moeilijk te accepteren zijn.

Vooral wanneer die afbeelding ooit zoveel voor hen betekende.

Dat is misschien wel het meest fascinerende aspect: mensen reageren vaak niet op de foto zelf.

Ze reageren op het verlies van hun eigen vertrouwen in de betekenis die de foto vroeger had.

Dat is een heel ander soort ongemak.

Want nu gaat het niet meer om ouder worden, roem of veranderende gezichten.

Het gaat om vertrouwen.

Wat dachten we destijds te zien?
Wat geloofden we dat dat beeld bewees?
Waarom waren we zo snel geneigd het tijdloos, onveranderlijk of onveranderlijk te noemen?

En waarom vinden we het zo erg om te beseffen dat we misschien te gemakkelijk hebben geloofd?

Niemand geeft graag toe hoe snel ze zekerheid hechten aan mooie beelden.

Niemand geeft graag toe hoe vaak ze esthetische aantrekkingskracht verwarren met waarheid.

Maar cultuur doet dit voortdurend.

We zien een beeld op het juiste moment, onder de juiste belichting, met de juiste emotionele inkadering – en we bewonderen het niet louter.

We geven ons eraan over.