De straatjongen wees naar de verloofde van de miljardair en onthulde vervolgens waarom het kaalgeschoren hoofd van zijn dochter geen teken van ziekte was.

Dat was haar droom geweest: een besloten maar prestigieus diner bovenin de Sterling Tower, met invloedrijke figuren uit de stad, bestuursleden van stichtingen, vrienden uit de perswereld en net genoeg publiciteit om het huwelijk onvermijdelijk te laten lijken.

Hij had het twee keer uitgesteld vanwege Valeries gezondheid.

Nu gaf hij het terug.

'Na al deze chaos?' vroeg Celeste luchtig.

“Vooral na deze chaos.”

Nog een pauze.

Toen hoorde hij de glimlach weer in haar stem. "Goed."

'Draag wit,' zei hij, en hing op.

Tegen half acht fonkelde het penthouse in de Sterling Tower in het kaarslicht en straalde het een ingetogen elegantie uit.

De horizon strekte zich buiten het glas uit als een veld van fonkelende sterren. Obers bewogen zich in stilte. Bestuursleden van de stichting fluisterden onder het genot van champagne. Twee donateurs van de gemeenteraad lachten zachtjes bij de piano. Celeste's favoriete societycolumniste was op de een of andere manier op de gastenlijst terechtgekomen, precies zoals Ernest al had verwacht.

Celeste kwam twintig minuten te laat aan.

Natuurlijk deed ze dat.

Ze kwam binnen in een witte zijden jurk die als gegoten room om haar lichaam gleed, met diamanten om haar hals en haar haar opgestoken in een stijl die er moeiteloos en luxueus uit moest zien. Alle ogen waren op haar gericht.

Ze nam de kamer, de bloemen en de menigte in zich op en ontspande zich meteen.

Ze dacht dat ze gewonnen had.

Toen ze bij Ernest aankwam, bood ze hem haar wang aan als een vorstin.