Drie maanden lang rook de kant van het bed van mijn man naar iets dat aan het rotten was... Toen ik het eindelijk opensneed, vernietigde de waarheid alles.

De tas ging open met een nat, plakkerig geluid.

Binnenin lagen kleren.

Dameskleding.

Je deinsde zo hard achteruit dat je bijna tegen het nachtkastje aan stootte.

Een zijden blouse, ooit ivoorkleurig, nu vergeeld en op sommige plekken stijf. Een vest met parelknopen. Een donkere broek. Een paar platte schoenen. Daaronder, verpakt in nog een laag plastic, een leren tas met waterschade aan de randen. En onder de tas, wat leek op een stapel papieren bijeengebonden met een verbleekt blauw lint.

De horror veranderde van gedaante.

Het werd niet kleiner. Het werd gewoon menselijker.

Je greep eerst naar de tas, omdat die het dichtstbij was en omdat je in je hoofd al aan het zoeken was naar mogelijke verklaringen waarom die tas het zou overleven. Misschien een oude opbergtas. Misschien spullen uit een nalatenschap. Misschien had hij er wel aandenken verstopt om een ​​of andere bizarre sentimentele reden. Misschien was het walgelijk en afschuwelijk, maar nog steeds niet crimineel.

Je vingers trilden toen je de rits openmaakte.

Binnenin zat een portemonnee.

In de portemonnee zat een rijbewijs uit Arizona.

Op de foto was een vrouw te zien van eind dertig, misschien begin veertig, met vriendelijke ogen en donker haar dat uit haar gezicht was gekamd. Haar naam was Elena Morales.

Je had het nog nooit eerder gehoord.

Je maag draaide zich toch om.

Er zaten nog andere dingen in de tas. Een tube lippenstift. Een kassabon van de supermarkt zo oud dat de inkt vervaagd was. Een sleutelbos aan een verbleekt universiteitskoord. En opgevouwen in het muntvakje, een foto.

Miguel.

Je staarde ernaar tot je zicht wazig werd.