Emma schoof dichter naar haar moeder toe en schikte de deken opnieuw. Haar kleine handjes bewogen de deken met een zorgzaamheid die veel te geoefend aanvoelde voor iemand van haar leeftijd.
'Je hoeft niet te blijven,' fluisterde Clara zwakjes, haar ogen nog maar nauwelijks open. 'We hebben al genoeg problemen veroorzaakt voor mensen zoals jij.'
Rocco draaide zijn hoofd een beetje.
'Wat voor soort mensen zijn dat?' vroeg hij, zijn stem zachter dan voorheen, bijna vermoeid, alsof er iets in hem begon te breken.
Clara gaf niet meteen antwoord.
Haar ademhaling was oppervlakkig en onregelmatig, alsof elk woord zich een weg moest banen door de pijn en uitputting die ze niet langer kon verbergen.
'Het soort mensen dat niet meer terugkomt,' zei ze uiteindelijk. 'Het soort mensen dat één keer helpt en dan verdwijnt zodra de zaken ingewikkeld worden.'
Rocco vond dat die straf harder aankwam dan welke beschuldiging dan ook.
Omdat ze geen ongelijk had.
Jarenlang had hij een leven opgebouwd gebaseerd op controle, afstand en weloverwogen beslissingen, waarbij hij zichzelf nooit de tijd gunde om de gevolgen te zien die niet met geld te herstellen waren.
Emma keek hen beiden weer aan, haar kleine gezichtje gespannen van onzekerheid.
'Ga je weg?' vroeg ze, haar stem voorzichtig, alsof ze zich voorbereidde op het antwoord voordat ze het hoorde.
Rocco reageerde niet direct.
In plaats daarvan liep hij langzaam weer naar het gebarsten raam en keek hoe de regen langs het glas naar beneden streek en de buitenwereld vervormde tot iets wazigs en onbereikbaars.
Er was een tijd dat keuzes eenvoudig waren.
Bescherm je stroomvoorziening.
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
