'Wat bedoel je met "bel de politie niet"?' fluisterde ik. 'Wat is er aan de hand, Andy?'
Hij antwoordde niet. Hij draaide zich alleen maar om richting de gang. Ik volgde hem, mijn hartslag versnelde bij elke stap.
Lily's deur stond open. Niets was misplaatst in haar kamer. Behalve de doos die midden op haar bed stond. En iets daaraan zorgde ervoor dat alles in de kamer niet klopte.
'Alsjeblieft, niet schreeuwen... en bel nog niemand. Bel de autoriteiten niet.'
'Doe het gewoon open,' eiste Andrew.
Ik liep dichterbij, mijn hart bonzend in mijn keel. Ik opende de doos en verstijfde.
Binnenin zat een diamanten ring.
Even heel even drong het niet tot me door. Het hoorde daar niet thuis. Niet in Lily's kamer. Niet zo verstopt.
Toen zag ik het geld eronder liggen. Netjes opgestapeld. En daaronder een opgevouwen briefje.
Ik raakte het niet meteen aan. Ik staarde er gewoon naar, alsof het zichzelf misschien zou verklaren als ik het maar genoeg tijd gaf.
Andrew kwam dichterbij. "Dat lijkt op de ring van mevrouw Lewis," zei hij. "Die waarvan ze zei dat ze hem kwijt was."
Even staarde ik er gewoon naar. Mevrouw Lewis had me maanden geleden een foto van haar ring laten zien. Ik herinnerde me die nog goed.
'Doe het gewoon open.'
'Oh mijn God... wat doet haar ring in Lily's kamer?' Ik raakte in paniek.
Toen vouwde ik het briefje open:
'Nog maar een paar dagen... en dan is het eindelijk van ons.'
'Wat betekent dit?' vroeg ik bezorgd, terwijl ik Andrew aankeek.
Ik las het nog eens. En nog eens. Niets eraan voelde onschuldig aan.
En toen kwam de gedachte op: Wat als ik iets over het hoofd heb gezien? Wat als ik al die jaren zo gefocust was geweest op het in stand houden van alles, dat ik niet had gezien wat ik had moeten zien?
'Bree,' zei Andy. 'We weten nog niet wat dit is.'
Niets eraan voelde onschuldig aan.
"Andy, Lily doet nooit..." Ik zweeg even. "Ik ben bang..."
'Als we te snel reageren,' zei Andy voorzichtig, 'kunnen we haar pijn doen.'
Dat kwam hard aan. Dus besloot ik dat ik niet zou reageren. Ik zou eerst de waarheid achterhalen.
Die avond was het eten rumoerig, zoals altijd, met Jake die ruzie maakte over een tweede portie en Sophie die lachte om iets wat haar niet zo grappig leek. Maar ik maakte er niet op dezelfde manier deel van uit.
Ik keek toe.
Lily sprak nauwelijks. Noah bleef naar haar kijken. Maya hield op met praten toen ik binnenkwam.
'Wat?' vroeg ik uiteindelijk.
'Niets,' zei Maya snel.
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
