Michael komt elke week. Hij werkt nu voor een klein bedrijf, verdient minder, maar hij komt er wel eerlijk mee rond. Hij is single, bescheiden en voor het eerst in jaren lijkt hij zich kalm te voelen. We bouwen onze relatie steen voor steen weer op. Het vertrouwen is fragiel, als een gelijmde vaas, maar het houdt stand.
Jessica is weg, ze woont in een andere stad en jaagt een ander eenvoudig leven na. Ik haat haar niet. Er is geen plaats in mijn hart voor gif.
Ik heb geleerd dat liefde zonder grenzen zelfdestructief is. Ik heb geleerd dat vergeving niet betekent vergeten; het betekent het mes loslaten, zodat je jezelf niet opnieuw snijdt.
Mijn naam is Emily Parker. Ik ben zestig jaar oud. Ik heb mijn man, mijn huis, mijn gezondheid en mijn zoon verloren.
En ik heb ze teruggekregen. Niet door op een redder te wachten, maar door mezelf te redden.
Als je dit hoort, onthoud dan: hoe donker de kamer ook is, hoe diep het gat ook is, je kunt eruit klimmen. Je hebt twee handen. Gebruik ze.
En bewaar de koopakte van het huis altijd, maar dan ook altijd, op een veilige plek.
