Uren eerder stond ik nog in onze slaapkamer en staarde ik naar wat er nog over was van mijn enige fatsoenlijke jurk.
Verbrand.
Niet gescheurd. Niet verborgen.
Verbrand.
De stof krulde in elkaar, werd zwart aan de randen en was onherkenbaar geworden. En Adrian stond daar, terwijl hij me gadesloeg, alsof hij me een lesje wilde leren dat ik allang had moeten leren.
'Je zou me toch alleen maar in verlegenheid brengen,' had hij bijna terloops gezegd. 'Zo is het maar beter.'
Er zijn momenten waarop iets in je niet verbrijzelt, maar tot rust komt.
Rustig.
Permanent.
Dat was er één van.
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
