Mijn zoon bracht zijn verloofde mee naar huis voor het avondeten – toen ze haar jas uittrok, herkende ik de ketting die ik 25 jaar geleden had begraven.

'Ik was gewoon nieuwsgierig,' zei ik. 'Het leek erg op een stuk dat mijn familie ooit bezat.'

'Ik weet zeker dat er vergelijkbare stukken bestaan. Ik moet ervandoor.' Hij verbrak de verbinding voordat ik kon reageren.

De volgende ochtend belde ik Will op en vertelde hem dat ik Claire moest zien. Ik hield het algemeen. Ik zei dat ik meer tijd met haar wilde doorbrengen, misschien samen wat familiefotoalbums bekijken.

Hij geloofde me zonder aarzeling – Will heeft me altijd vertrouwd – en ik voelde een klein, ongemakkelijk gevoel van schuld omdat ik misbruik had gemaakt van dat vertrouwen.

***

Claire ontmoette me die middag in haar appartement; ze was vrolijk en gastvrij en bood me al koffie aan voordat ik zelfs maar was gaan zitten.

Ik vroeg zo voorzichtig mogelijk naar de halsketting.

Ze zette haar mok neer en keek me aan met ogen die niets dan oprechte verwarring uitstraalden.

'Ik heb hem al mijn hele leven,' zei Claire. 'Papa wilde alleen niet dat ik hem droeg voordat ik achttien werd. Wil je hem zien?'

Ze haalde het uit haar sieradendoosje en legde het in mijn handpalm.

Ik streek met mijn duim langs de linkerkant van de hanger tot ik het scharnier voelde, precies waar mijn moeder het me had laten zien, precies zoals ik het me herinnerde.

Ik drukte er zachtjes op en het medaillon ging open. Nu leeg. Maar aan de binnenkant was een klein bloemenpatroon gegraveerd dat ik zelfs in complete duisternis zou hebben herkend.

Ik klemde mijn vingers om de hanger en voelde mijn hartslag versnellen. Of mijn geheugen liet me in de steek... of er was iets ernstig mis.

***

Op de avond dat Claires vader terugkwam, stond ik voor zijn voordeur met drie afgedrukte foto's, waarop mijn moeder jaren later de ketting droeg.

Ik legde ze zonder een woord te zeggen op tafel tussen ons in en keek toe hoe hij ernaar keek. Hij pakte er een op, legde hem terug en vouwde zijn handen alsof de tijd zou kunnen rekken als hij hem zo vasthield.

'Ik kan naar de politie gaan,' waarschuwde ik. 'Of je kunt me vertellen waar je het vandaan hebt.'

Hij haalde langzaam adem, zoals je dat doet voordat de waarheid aan bod komt. Toen vertelde hij me alles.