Mijn zoon overleed op negentienjarige leeftijd bij een auto-ongeluk – vijf jaar later kwam een jongetje met dezelfde moedervlek onder zijn linkeroog mijn klaslokaal binnen.

Ik knikte en roerde er twee pakjes doorheen, mijn handen iets stabieler.

Theo keek op, zijn ogen fonkelden. "Kom je volgende zaterdag ook?"

Ivy keek naar ons.

Ik ving Ivy's blik op. Ze glimlachte even kort en dapper. 'Als je wilt,' zei ze met zachte stem.

'Ja,' zei ik, met een beklemd gevoel in mijn borst en vol hoop. 'Dat zou ik heel graag willen.'

Voor één keer leek het alsof de wereld iemand een nieuwe kans gaf, daar middenin een tafeltje met pannenkoeken, kleurpotloden en een tweede kans.

För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.