Hij zag er uitgeput uit.
'Nee,' zei ik. 'Ik wil horen welk verhaal hij gaat verzinnen.'
Ze opende de deur, maar liet het slot erop zitten.
'Vijf minuten,' zei ze.
Hij zag er uitgeput uit. Zijn haar stond in de war. Zijn shirt was binnenstebuiten gekeerd.
'Meredith, alsjeblieft,' zei hij. 'Kunnen we even praten?'
Ik kwam in beeld.
“Het is niet wat je denkt.”
'Praat maar,' zei ik.
Hij deinsde achteruit.
'Het is niet wat je denkt,' flapte hij eruit.
Ik heb gelachen. Echt gelachen.
'O?' zei ik. 'Je was toch niet halfnaakt met mijn zus in onze slaapkamer?'
'Het is... ingewikkeld,' zei hij. 'We hebben erover gepraat. Ik heb het moeilijk gehad sinds de operatie. Zij heeft me geholpen het te verwerken.'
“Helpt u bij het verwerken ervan.”
'Je helpen het te verwerken,' herhaalde ik. 'Juist. Met haar shirt uit.'
Hij streek met zijn hand door zijn haar.
'Ik voelde me gevangen,' zei hij. 'Je hebt me je nier gegeven. Ik ben je mijn leven verschuldigd. Ik hou van je, maar ik had ook het gevoel dat ik niet kon ademen—'
'Dus,' onderbrak ik hem, 'besloten om met mijn zus naar bed te gaan.'
'Het is gewoon gebeurd,' zei hij.
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
