Hij sprak luid, op een scherpe, venijnige toon, en probeerde opzettelijk iedereen om hem heen te bereiken. Zijn woorden raakten harder dan mijn wangen. Ik kon het niet begrijpen: was dit dezelfde man met wie ik ‘s avonds had gesproken? Degene die had geschreven over romantiek, dromen en hoe verliefd hij op me was? Een heel ander persoon zat voor me – wreed en gemeen.

“Schatje, ik mis je, ik wil je zien…” imiteerde hij me met een walgelijke stem. “Wil je me daarom zien? Zodat ik naar je zielige gezicht kon kijken? Alleen al naast je zitten vind ik walgelijk!”

Op dat moment brak er iets in me. In plaats van tranen welde er woede op. Ik wilde niet langer zijn slachtoffer zijn.

En onverwachts deed ik iets waar ik absoluut geen spijt van heb.

Een ober liep langs met een dienblad met een dampende kom rode, pittige tom yum. Ik trok het rechtstreeks van het dienblad en voordat hij ook maar kon begrijpen wat er gebeurde, goot ik de hele inhoud over zijn hoofd.

Er klonk een gil en een kreet, hij schrok op, greep naar zijn gezicht, en de geur van specerijen en hete kruiden vulde de kamer. Iedereen verstijfde, en toen grinnikte iemand.

Ik richtte mij op, verzamelde al mijn trots, keek hem aan en zei koud:

“Een man zal voor alles betalen.”

Ik hief mijn hoofd op en liep vol vertrouwen het restaurant uit, hem in zijn wetsuit achterlatend. De gasten lachten en keken verbaasd.