'Een totale mislukking,' zei Daniel met een zelfvoldane stem. 'De 'Legacy' is verdwenen, Laura. Je bent nu niets meer.'
Ik keek naar de rokende ruïnes. Toen keek ik naar het straatnaambord. En toen keek ik weer naar hen.
Een klein, vrolijk lachje borrelde op in mijn borst. Het werd steeds harder, tot ik dubbelgevouwen van het lachen stond en de tranen over mijn wangen stroomden.
'Wat scheelt er met je?' snauwde Marianne, haar glimlach verdween. 'Je bent alles kwijt!'
'Nee,' zei ik, terwijl ik mijn ogen afveegde en wees naar de strakke, chromen wolkenkrabber die drie straten verderop aan Fifth Avenue te zien was – de echte Glazen Toren. 'Dat is het bedrijf van 500 miljoen dollar. Dat is Apex Holdings.'
Ik gebaarde naar de brandende puinhoop voor ons.
“Het kantoor dat je in brand hebt gestoken was… het oorspronkelijke pakhuis uit de jaren 1920.”
Ik haalde een document uit mijn tas – het document dat Nathan aan hen had 'gelekt'.
'Mijn vader en Nathan hebben dit maanden geleden opgezet. Dit gebouw was onbewoonbaar verklaard en zat vol asbest. De stad wilde ons 2 miljoen dollar in rekening brengen om het te slopen. Maar belangrijker nog...' Ik grijnsde naar Daniels bleke gezicht. 'Ik heb de eigendomsakte van dit specifieke pand aan jouw schijnvennootschap verkocht, Daniel. Gisteren nog. Je hebt zojuist je eigen onverzekerde bezit in de as gelegd, brandstichting met voorbedachten rade gepleegd op je eigen terrein en het enige bewijs van je financiële fraude, dat ik daar had opgeslagen, vernietigd.'
Toen de sirenes van de politieauto's de hoek om kwamen – niet door mij, maar door het geautomatiseerde stille alarm dat ik had geïnstalleerd – boog ik me dicht naar Marianne toe.
'Ik denk dat ik de gitaar houd,' fluisterde ik. 'Maar misschien moet je oefenen met zingen. Ik heb gehoord dat de akoestiek in de staatsgevangenis uitstekend is.'