Toen ik 5 was, werd mijn tweelingbroer doodverklaard — 68 jaar later ontmoette ik mijn spiegelbeeld.

Ons verhaal bleek geen simpel of gemakkelijk verhaal te zijn.

Je kunt decennia niet terugdraaien.

Je kunt niet hele levens herschrijven.

We praten. We delen. We leren elkaar langzaam kennen.

We worden ook geconfronteerd met de realiteit van wat er is gebeurd.

Onze moeder had drie dochters.

Eentje die ze noodgedwongen moest weggeven.

Eén wedstrijd verloor ze.

Eentje die ze in stilte grootbracht.

Dat inzicht wist het verleden niet uit.

Het geeft het vorm.

Wat overblijft

Het grootste deel van mijn leven heb ik geloofd dat ik alles wat met Ella te maken had, kwijt was.

Nu weet ik dat het verhaal nooit zo eenvoudig was als mij verteld werd.

Sommige antwoorden komen laat.

Sommige waarheden komen pas na verloop van tijd aan het licht.

Het belangrijkste is dat ze überhaupt komen.

En soms, zelfs na vele jaren, vindt een verloren stukje zijn weg terug.