Ze ging naar het ziekenhuis om te bevallen, maar de dokter barstte in tranen uit toen hij de baby zag...

Een pasgeboren jongetje.

'Zijn naam is Mateo ,' zei hij. 'En hij heeft het gezicht van je moeder.'

Adrián staarde naar de foto... en brak langzaam.

Twee maanden later—

Er werd op Lucía's deur geklopt.

Ze opende het.

En daar was hij.

Magerder. Moe. Gebroken op een manier die ze nog nooit eerder had ervaren.

'Ik verdien het niet om hier te zijn,' zei hij.

'Je hebt gelijk,' antwoordde ze.

Stilte.

Dan-

Een zacht geluidje vanuit de kamer.

De baby.

Adriáns gezicht was verbrijzeld.

Lucía ging opzij.

Niet omdat ze hem vergaf.