DEEL 1

Carmen Ruiz bewoog zich snel door de gangen van een luxe privékliniek in San Pedro Garza García, Monterrey. Als alleenstaande moeder en toegewijde verpleegster werkte ze slopende dubbele diensten om voor haar achtjarige dochter Lupita te zorgen. Na school wachtte Lupita meestal in de personeelsruimte, maar de laatste tijd had ze een gewoonte ontwikkeld: ze bezocht kamer 312.

In die kamer lag Alejandro Garza, een machtige bouwmagnaat die na een ernstig auto-ongeluk al twee jaar in een diepe coma lag. Artsen beschouwden hem al lange tijd als een hopeloos geval. Voor zijn vrouw, Lorena, was hij niets meer dan een financiële last. Maar voor Lupita was hij 'Oom Alex' – haar stille vriend.

Lupita, die jaren eerder haar vader had verloren, koesterde een diep meelevend hart, dat ze van haar grootmoeder had meegekregen. Elke dag zat ze naast Alejandro, liet hem haar kleurrijke tekeningen zien en vertelde over school, ervan overtuigd dat hij haar kon horen.

'Mam, oom Alex begrijpt me,' zei ze eens. 'Hij kneep in mijn vinger toen ik hem over mijn toets vertelde.'

Carmen probeerde realistisch te blijven. Ze wist dat reflexen mensen op het verkeerde spoor konden zetten. Maar op een middag veranderde alles.

Terwijl ze de monitoren controleerde, kwam Lorena binnen met Alejandro's broer, Mauricio. Ze merkten Carmen en Lupita niet op, die vlakbij waren.

"Als we hem niet voor vrijdag loskoppelen, legt het bedrijf alles plat," fluisterde Mauricio.

'Ik heb het al geregeld,' antwoordde Lorena koud. 'Morgen tekenen we de papieren en zetten we de machines uit. Ik doe niet meer alsof het me iets kan schelen.'

Carmen voelde zich misselijk toen ze ernaar luisterde. Maar wat haar nog meer schokte, was wat er daarna gebeurde.

Terwijl Lupita Alejandro's hand teder vasthield, rolde er een traan over zijn wang.

De monitoren vertoonden pieken.

Hij was zich ervan bewust.

Gevangen, maar bij bewustzijn.

DEEL 2