“De vader trouwde zijn dochter, die vanaf haar geboorte blind was, uit aan een bedelaar… en wat er daarna gebeurde, schokte veel mensen.” – thaithao

En toen fluisterde ze iets dat haar hart brak.

“Hij is geen bedelaar. Zainab, er is tegen je gelogen.”

Zainab strompelde verward naar huis. Ze wachtte tot het donker werd en toen Yusha terugkwam, vroeg ze het haar opnieuw, maar dit keer vastberaden. "Vertel me de waarheid. Wie ben je werkelijk?"

En toen knielde hij voor haar neer, nam haar handen vast en zei: "Je had het nooit mogen weten. Maar ik kan niet langer tegen je liegen."

Haar hart bonkte in haar keel.

Hij haalde diep adem.

“Ik ben geen bedelaar. Ik ben de zoon van de emir.”

Zainabs wereld begon te tollen toen ze Yusha's woorden verwerkte. "Ik ben de zoon van de emir." Ze probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen, om te bevatten wat ze zojuist had gehoord.

In haar gedachten speelden alle momenten die ze samen hadden gedeeld zich af: zijn vriendelijkheid, zijn stille kracht, zijn verhalen, te levendig voor een simpele bedelaar, en nu begreep ze waarom. Hij was nooit een bedelaar geweest.

Haar vader had haar niet uitgehuwelijkt aan een bedelaar, maar aan een lid van de koninklijke familie, gekleed in vodden.

Ze trok haar handen van de zijne weg, deed een stap achteruit en vroeg hem met trillende stem:

'Waarom? Waarom liet je me geloven dat je een bedelaar was?'

Yusha stond op, haar stem kalm maar zwaar van emotie.

“Omdat ik iemand wilde die mij zag, niet mijn rijkdom, niet mijn titel, maar gewoon mij. Iemand puur. Iemand wiens liefde niet te koop of af te dwingen was. Jij was alles wat ik me kon wensen, Zainab.”