Een miljardair doet zich voor als metselaar om de vrouw te testen met wie hij volgens zijn vader moet trouwen.

Een van de vrouwen siste scherp en liep verder.

'Moet ik je water geven?' snauwde ze. 'Weet je wel hoe ver we moeten lopen om het te halen?'

Maar de andere vrouw, Patricia, liet stilletjes haar jerrycan zakken. Greg pakte hem voorzichtig aan en goot er wat van in zijn brandstoftank.

'Hartelijk dank,' zei hij, oprecht dankbaar. 'Laat me je helpen. Ik kan je meenemen om meer water te halen.'

'Nee,' antwoordde Patricia met een zachte glimlach. 'Het lukt me wel.'

'Nee, ik sta erop,' zei Greg vastberaden.

Patricia aarzelde en keek naar de jerrycan. De kraan was inderdaad nogal ver weg. Uiteindelijk stemde ze toe en ging achterop zitten. Greg reed met haar naar de kraan, wachtte terwijl ze haar jerrycan vulde en bracht haar vervolgens terug vlakbij haar huis.

'Dank u wel,' zei Patricia nogmaals terwijl ze de jerrycan op haar hoofd droeg en naar binnen liep.

Maar zodra ze binnenstapte, verstijfde ze. Haar moeder en twee zussen stonden haar al op te wachten, als een storm die op het punt stond los te breken.

'Patricia, waar kom je vandaan?' vroeg haar moeder.

'Ik ben naar de waterkraan gegaan,' antwoordde Patricia kalm.

'Zie je wel, mama? Ze liegt nog steeds,' zei Chioma spottend.

'Wie is die man met wie Nkolika je heeft gezien?', voegde Elizabeth er scherp aan toe.

'Nee, mama. Zo zit het niet. Ik heb hem alleen maar geholpen.'

'Dus het is waar?' onderbrak Elizabeth. 'Het is zover gekomen dat je hier in het dorp met iedereen naar bed gaat?'

“Nee, mama.”

"Hou je mond!" schreeuwde Mercy.

Elizabeths gezicht vertrok van woede. 'Zie je nu waarom ik zei dat een kind van een prostituee nooit iets goeds zal bereiken? Je zult drie dagen lang niets te eten hebben in dit huis. Misschien dat honger dat nutteloze gedrag wel uit je zal verdrijven.'

“Onzin. Ga maar hout hakken in de achtertuin.”

Ze stormden weg en lieten Patricia daar achter, met tranen over haar wangen.

Zo hadden ze haar altijd behandeld sinds de dood van haar vader. Ze was al lang geadopteerd voordat Elizabeth beviel van haar eerste dochter, Chioma. Een jaar later werd Mercy geboren. Maar na de dood van hun vader veranderde alles. Patricia werd niets meer dan een dienstmeisje in huis. Ze deed alle klusjes, bracht alle boodschappen en verdroeg alle beledigingen, terwijl Chioma en Mercy hun dagen doorbrachten met zich mooi aankleden, vol verwachting wachtend op de rijke man die hun vader ooit had beloofd te komen trouwen met een van zijn dochters.

'Mama, wie zal hij kiezen als hij komt?' vroeg Mercy eens.

'Ik weet het niet, mijn liefste,' antwoordde Elizabeth peinzend. 'Maar daarom moeten jullie er altijd rijk uitzien. Jullie weten hoe rijk mannen zijn. Ze houden van vrouwen die er net zo uitzien als zij.'

Ze pauzeerde even en voegde er toen met een sluwe glimlach aan toe: "Zelfs als hij voor je zus kiest, Chioma, moet je ervoor zorgen dat je zus ook in contact komt met zijn rijke vrienden."

De meisjes lachten en giechelden, en fantaseerden al over een leven in luxe.

Dag na dag wachtten ze geduldig op de komst van de rijke man. Hadden ze maar geweten dat hij niet op de manier zou komen die ze verwachtten.

Op een middag werd er op hun poort geklopt. Buiten stond een jonge man, zijn kleren gescheurd, zijn gezicht getekend door honger en uitputting.

Elizabeth sprong onmiddellijk overeind, haar dochters volgden haar op de voet.