Een miljardair doet zich voor als metselaar om de vrouw te testen met wie hij volgens zijn vader moet trouwen.

'Goedemiddag, Ma,' groette Greg beleefd. 'Het spijt me zo. Ik ben onderweg hierheen beroofd. Ze hebben me geslagen en alles van me afgepakt. Alstublieft, ik heb honger en dorst.'

Chioma en Mercy sisten vol afschuw. Elizabeth bekeek hem van top tot teen en sneerde toen dramatisch.

'Kijk eens om je heen,' zei ze scherp. 'Lijkt dit op een restaurant? Van alle huizen in deze buurt heb je nou net het mijne uitgekozen? Lijkt dit op een liefdadigheidsinstelling?'

'Alsjeblieft, mam,' smeekte Greg.

'Mama, waarom blijf je die gek toch nog steeds ontvangen?' snauwde Chioma. 'Laat hem gaan.'

'Nee,' zei Elizabeth plotseling. 'Als hij wil eten, moet hij er zelf voor werken.'

'Volg mij,' beval ze.

Ze leidde hem naar een groot stuk landbouwgrond achter het huis.

'Het regenseizoen komt eraan,' zei ze. 'Ik moet dit land ontginnen. Doe dat en ik geef je te eten.'

Greg keek om zich heen naar het uitgestrekte land. "Dit is een hoop werk. Hoeveel ga je me betalen?"

Chioma en Mercy barstten in lachen uit.

'Die hongerige dwaas wil nu onderhandelen,' spotte Mercy.

Elizabeth sloeg haar armen over elkaar. "Hoeveel moet ik je betalen?"

'Dit is veel werk,' herhaalde Greg. 'Ik neem 150.000 naira.'

Elizabeth siste: "Ik betaal je 50."

'Nr. 120,' hield Greg vol.

'Mijn laatste bod is 100.000 naira,' zei ze vastberaden.

Greg zuchtte. "Goed. Ik doe het wel."

De volgende uren werkte Greg onvermoeibaar op de boerderij. Terwijl hij de grond bewerkte, dwaalden zijn gedachten af. Was dit het soort vrouw met wie zijn vader hem wilde laten omgaan? Een vrouw die geen greintje medeleven kon tonen aan een hongerige vreemdeling?

Toch bleef hij bij zijn oordeel.

'De eerste indruk is niet alles,' zei hij tegen zichzelf. 'Ik wacht het wel even af.'

Later die avond zat hij buiten te wachten op het eten dat ze hem hadden beloofd. Mercy liep naar hem toe en zette een klein bordje met troosteloos uitziend eten voor hem neer – iets wat zelfs een rat zou weigeren.

Greg staarde er even naar, stond toen langzaam op en ging weg.

Net toen hij zich omdraaide, hield een zachte stem hem tegen.

“Het spijt me, maar ik heb dit meegenomen.”

Hij draaide zich om en zag een jonge vrouw uit de schaduwen tevoorschijn komen. Ze overhandigde hem een ​​kleine, maar keurig gerangschikte portie eten, samen met een hemd.

'Het is een van de kleren van mijn vader,' voegde ze er zachtjes aan toe.

Voordat Greg kon reageren, was ze al verdwenen.

Hij fronste lichtjes. "Ik heb haar eerder ergens gezien."

Maar hij zei niets en vertrok.

De volgende ochtend keerde hij terug om het werk af te maken. Toen zag hij haar weer.