Vanaf het kleine terrasje aan de overkant van de onverharde weg keek je via de live camerabeelden naar hen alsof ze acteurs waren die niet doorhadden dat het publiek zich eindelijk tegen hen had gekeerd. Ofelia stond het dichtst bij de poort, met één hand in haar zij en de andere stevig vastgeklemd aan die oversized bordeauxrode handtas, alsof die autoriteit uitstraalde in plaats van lippenstift en bonnetjes. Sergio bleef naar zijn telefoon kijken, dan naar het huis, dan weer naar zijn familie, en zweette al door de kraag van het overhemd dat je de avond voor hem had gestreken, de avond voordat je helemaal stopte met strijken. Achter hen worstelden twee nichtjes met gouden ballonnen, een oom balanceerde een schaal met mol in beide handen en een neef stond bij de auto met een opgevouwen tafel onder zijn arm, alsof hij een kamp aan het opzetten was op land dat hij al veroverd achtte.
Toen je hem vroeg om je op de luidspreker te zetten, veranderde het geluid buiten. Het gemompel verstomde, de ballonnen stopten met piepen, zelfs de neef met de draagbare luidspreker liet hem zakken. De stilte die volgde was er een die mensen rechter op de grond doet staan, omdat ze voelen dat er iets onheilspellends aan het licht gaat komen. En voor het eerst die ochtend verdween de verwarde uitdrukking van Sergio's gezicht en begon angst te tonen.
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
