Nadat hij gooide…

Daniel draaide zich om in zijn stoel aan de passagierskant. "Onthoud goed, Emily. Je gaat niet met hem in discussie. Je reageert niet op hem. Als er iets gebeurt, doe je een stap terug en laat je mij het afhandelen."

Emily haalde diep adem. "Oké."

Natalie, die in haar eigen auto achter hen reed, verstuurde één enkel bericht:

Wat er ook gebeurt, houd je hoofd omhoog. Hij begrijpt je angst niet meer.

Precies om 18:58 uur stopte Daniels auto aan de stoeprand voor Emily's huis.

Haar huis.

Uit alle ramen scheen fel licht.

Er stonden drie luxe auto's geparkeerd op de oprit. Zachte muziek klonk vanuit de auto. Door de gordijnen aan de voorkant zag ze mensen bewegen, met een glas in de hand.

Derek was vermakelijk.

Natuurlijk was hij dat.

Daniel stapte als eerste uit. Daarna Emily. Vervolgens Natalie, die achter hen geparkeerd had en de straat was overgestoken op laarzen die veel te scherp waren voor genade. Een van Daniels kennissen, een lange vrouw genaamd Priya, stapte uit een andere auto en voegde zich bij hen.

Emily pakte Sophie's hand.
Natalie tilde Mason op haar heup.
En samen liepen ze over het pad naar de voortuin.

Hetzelfde pad dat Derek hen in de regen had laten bewandelen.

Emily's borst trok zo hevig samen dat ze dacht dat ze zou stoppen met ademen.

Toen ging de voordeur open.

Vanessa stond daar.

Ze droeg vanavond zwart. Geen rode lippenstift. Geen zachte elegantie. Gewoon een strakke zijden blouse, een donkere broek en een gezicht zonder enige pretentie.

De twee vrouwen keken elkaar even zwijgend aan.

Toen stapte Vanessa opzij.

'Precies op tijd,' zei ze.

Binnen in de hal hing een geur van dure eau de cologne, geroosterde knoflook en geld.

Stemmen klonken vanuit de woonkamer. Gelach. Het geklingel van ijs in een glazen kast.

Emily herkende twee stellen uit Dereks kennissenkring, plus een man van middelbare leeftijd in een antracietkleurig pak die ze zich vaag herinnerde van een investeerdersdiner. Bij de open haard stond Derek zelf, met een drankje in de hand, een verhaal te vertellen met theatrale flair.

Hij zag Emily.

Het glas gleed uit zijn vingers.

Het werd stil in de kamer.

Een verbazingwekkende seconde lang verscheen er een uitdrukking van oprechte verwarring op zijn gezicht – alsof de werkelijkheid hem in de steek had gelaten.

Toen kwam de woede.

Wat is dit in hemelsnaam?

Emily gaf geen antwoord.

Daniel stapte naar voren. "Goedenavond, meneer Holloway."

Dereks blik dwaalde af naar de advocaat, naar Natalie, naar Priya en vervolgens naar de kinderen.

“Wat doen ze hier?”

Sophie kromp ineen tegen Emily's zij. Mason begroef zijn gezicht in Natalie's schouder.