Toen ik 5 was, vertelde de politie mijn ouders dat mijn tweelingzus was overleden. 68 jaar later ontmoette ik een vrouw die sprekend op mij leek.

"Sprak ze met vreemden?"

Toen kwam de politie.

Blauwe jassen, natte laarzen, krakende radio's. Vragen waarop ik geen antwoord wist.

“Wat droeg ze?”

“Waar speelde ze graag?”

"Sprak ze met vreemden?"

Ze hebben haar bal gevonden.

Achter ons huis liep een strook bos langs het terrein. Mensen noemden het 'het bos', alsof het eindeloos was, maar het bestond alleen uit bomen en schaduwen. Die nacht bewogen zaklampen tussen de boomstammen door. Mannen riepen haar naam in de regen.

Ze hebben haar bal gevonden.

Dat is het enige duidelijke feit dat ik ooit te horen heb gekregen.

De zoektocht duurde voort. Dagen, weken. De tijd vervaagde. Iedereen fluisterde. Niemand gaf uitleg.

Ik herinner me dat oma bij de gootsteen stond te huilen en steeds maar weer fluisterde: "Het spijt me zo."

“Dorothy, ga naar je kamer.”

Ik vroeg mijn moeder eens: "Wanneer komt Ella naar huis?"

Ze was de afwas aan het afdrogen. Haar handen stopten.

'Nee,' zei ze.

"Waarom?"

Mijn vader viel me in de rede.

'Genoeg,' snauwde hij. 'Dorothy, ga naar je kamer.'

Mijn vader wreef over zijn voorhoofd.

Later zetten ze me neer in de woonkamer. Mijn vader staarde naar de vloer. Mijn moeder staarde naar haar handen.

"De politie heeft Ella gevonden," zei ze.

"Waar?"

'In het bos,' fluisterde ze. 'Ze is weg.'

'Waarheen?' vroeg ik.

Mijn vader wreef over zijn voorhoofd.

Op een dag kreeg ik een tweelingbroer of -zus.

'Ze is overleden,' zei hij. 'Ella is overleden. Dat is alles wat je hoeft te weten.'

Ik zag geen lichaam. Ik herinner me geen begrafenis. Geen kleine kist. Geen graf waar ik naartoe werd gebracht.

Op een dag kreeg ik een tweelingbroer of -zus.

Het volgende moment was ik alleen.

Haar speelgoed verdween. Onze bijpassende kleren waren weg. Haar naam bestond niet meer in ons huis.

“Deed het pijn?”

Aanvankelijk bleef ik vragen stellen.

“Waar hebben ze haar gevonden?”

"Wat is er gebeurd?"

“Deed het pijn?”

Het gezicht van mijn moeder verstijfde.

För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.