Toen ik vijf was, liep mijn tweelingzus de bomen achter ons huis in en is nooit meer teruggekomen. De politie vertelde mijn ouders dat haar lichaam was gevonden, maar ik heb nooit een graf gezien, nooit een kist. Alleen maar decennia van stilte en het gevoel dat het verhaal nog niet echt voorbij was.
Ik ben Dorothy, 73 jaar oud, en in mijn leven heeft altijd een stukje gemist in de vorm van een klein meisje genaamd Ella.
Ella was mijn tweelingzus. We waren vijf toen ze verdween.
Ella zat in de hoek met haar rode bal.
We waren niet zomaar tweelingen die op dezelfde dag geboren waren. We deelden een bed, deelden een brein. Als zij huilde, huilde ik ook. Als ik lachte, lachte zij nog harder. Zij was de dappere. Ik volgde haar.
Op de dag dat ze verdween, waren onze ouders aan het werk en logeerden wij bij onze grootmoeder.
Ik was ziek. Koorts, een brandende keel. Oma zat op de rand van mijn bed met een koele washand.
'Rust maar uit, schatje,' zei ze. 'Ella zal rustig spelen.'
Ella zat in de hoek met haar rode bal, die ze tegen de muur stuiterde en neuriede. Ik herinner me het zachte getik, het geluid van de regen die buiten begon te vallen.
Toen ik wakker werd, klopte er iets niet aan het huis.
En toen niets.
Ik ben in slaap gevallen.
Toen ik wakker werd, klopte er iets niet aan het huis.
Te stil.
Geen bal. Geen gezoem.
'Oma?' riep ik.
Geen antwoord.
Ze stormde naar binnen, met warrig haar en een gespannen gezicht.
'Waar is Ella?' vroeg ik.
'Ze is waarschijnlijk buiten,' zei ze. 'Blijf jij maar in bed liggen, oké?'
Haar stem trilde.
Ik hoorde de achterdeur opengaan.
"Ella!" riep oma.
Toen kwam de politie.
Geen antwoord.
“Ella, kom hier onmiddellijk!”
Haar stem werd luider. Toen klonken er voetstappen, snel en gejaagd.
Ik stapte uit bed. De gang voelde koud aan. Tegen de tijd dat ik de woonkamer bereikte, stonden de buren al voor de deur. Meneer Frank knielde voor me neer.
'Heb je je zus gezien, schat?' vroeg hij.
Ik schudde mijn hoofd.
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
