“Ze had beloofd het kind dat ze in het bos vond nooit te wassen… Maar op de dag dat die belofte werd verbroken, kwam een angstaanjagende waarheid aan het licht.”
Abseed fronste zijn wenkbrauwen.
'Dat is een leugen,' antwoordde ze meteen.
Lolad schudde haar hoofd.
“Kom vanavond met me mee. We zullen ons verstoppen. Ik zal het je laten zien.”
Die nacht volgde Abseed Lolad stilletjes. Ze verborgen zich in de buurt van het huis. Ze wachtten.
Na enige tijd pakte Aduke weer een emmer water. Ze keek aandachtig om zich heen. Daarna liep ze naar het dichte struikgewas.
Abseed volgde Lolad stilletjes.
En daar, in de duisternis, zag ze het met eigen ogen.
Haar moeder nam een bad.
Abseed voelde iets in haar breken.
Woede.
Pijn.
Verraad.
Ze vond dat haar moeder haar voor niets had gestraft. Ze vond dat haar moeder jarenlang zonder reden had toegestaan dat de dorpelingen haar bespotten.
De tranen stroomden over haar wangen.
Al die jaren van schaamte.
Al die jaren van lijden.
De volgende dag nam Abseed een besluit.
Ze droeg een spons. Ze droeg zeep. Ze liep diep het bos in, waar niemand haar kon zien.
Haar hart klopte snel.
'Als mijn moeder kan baden zonder dat er iets gebeurt,' dacht ze, 'dan zal er met mij ook niets gebeuren.'
Ze haalde water uit een beekje in het bos. Haar handen trilden.
Vervolgens goot ze het water langzaam over haar lichaam.
Ze begon te baden.
Op het moment dat het water haar huid raakte, veranderde de lucht.
De wind begon hevig te waaien. Het bos werd donker. Een luid, vreemd geluid galmde door de bomen.
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
