“Ze had beloofd het kind dat ze in het bos vond nooit te wassen… Maar op de dag dat die belofte werd verbroken, kwam een ​​angstaanjagende waarheid aan het licht.”

Er gingen zes maanden voorbij.

Ze klaagde niet.
Ze gehoorzaamde.
Ze verdroeg het.

Na zes lange maanden begon de boom te trillen. Licht omhulde hem.

Plotseling kwam Abseed weer tot leven.

Ze stond op.

Ze was vrij.

Haar lichaam was schoon. Ze kon nu baden. De vloek was verbroken.

Haar krachten waren hersteld, sterker dan voorheen.

Aduke bedankte de Kuduku-boom en keerde met haar kind terug naar het dorp.

Deze keer waste Abseed zich ongegeneerd. Ze rook heerlijk. En de dorpelingen waren verbijsterd.

Het meisje dat ooit stonk.
Het meisje dat ze bespotten.
Het meisje dat ze meden.

Ze was nu rein, machtig en gerespecteerd.

Mensen begonnen van haar te houden.

Geen spot meer.
Geen gelach meer.

Abseed had de vloek overleefd.

En nu was ze volledig machtig.

Toen Abseed aan haar moeder vertelde dat Lolad haar had overgehaald om te gaan baden, waarschuwde Aduke haar om nooit meer in de buurt van Lolad te komen.

En Abseed gehoorzaamde.

Lolad voelde zich vernederd.

Op een dag stond de koning van het dorp voor een ernstig probleem.

De koning had al maanden niet kunnen slapen. Nacht na nacht lag hij met open ogen in bed. Hij was moe. Hij was zwak. Maar de slaap wilde maar niet komen.

De paleisartsen probeerden van alles. Kruidkundigen experimenteerden met verschillende mengsels. Geestelijken baden.

Maar niets hielp.

De koning werd bezorgd.

Toen zei hij: "Er is nog maar één persoon die me nu kan helpen."

Hij was ervan overtuigd dat alleen Abseed zijn probleem kon oplossen.

Dus liet hij haar komen.

Abseed kwam kalm naar het paleis. Ze luisterde aandachtig naar de koning.

Nadat ze hem had onderzocht, liep ze naar buiten en plukte een bijzonder blad. Ze verpulverde het blad en mengde het met schoon water.