– Je doet alles zoals ik zeg. Begrepen? – brulde Igor opnieuw, terwijl hij Marina’s schouders zo hard samendrukte dat de witte stof van haar jurk onder zijn vingers kreukelde.
– Laat me los, het doet pijn! – ze probeerde zich los te wringen, maar zijn greep werd alleen maar sterker.
– Dit is mijn huis, mijn regels! Als ik wil, zet ik je moeder nú meteen de straat op!
– Dat durf je niet! – in de ogen van de bruid flitsten tranen van woede.
De trouwzaal verstijfde. Tweehonderd gasten staarden naar het stel dat midden op de dansvloer stond. De muziek viel abrupt stil.
Marina bladerde door stofstalen in de bruidssalon toen Igor belde.
– Waar hang je uit? Ik wacht al een half uur!
– Ik zei toch dat ik met mama een jurk uitzoek.
– Bemoeit jouw moedertje zich er weer mee? Hoe lang gaat dit nog duren?!
Ze slikte de belediging weg. Voor de derde keer die week schoot hij om niets uit zijn vel. Gisteren had hij een scène geschopt omdat ze de verkeerde soort koffie had gekocht. Eergisteren – omdat ze te lang met een vriendin had gebeld.
– Igor, we hadden toch afgesproken…
– Hou je mond en kom naar huis. Meteen!
Hij verbrak de verbinding. Haar moeder legde voorzichtig een hand op haar schouder.
– Marinka, misschien moet je niet gaan? Kijk naar jezelf – je staat helemaal te trillen.
– Mam, hij is gewoon moe van het werk. Hij heeft een belangrijk contract, hij is zenuwachtig.
– Meisje, hij is altijd zenuwachtig. Vanaf het allereerste begin.
Marina draaide zich naar de spiegel. In de weerspiegeling zag ze een bleke vrouw met doffe ogen. Wanneer was ze zo geworden?
Igor had erop gestaan dat Marina’s moeder een maand voor de bruiloft bij hen kwam wonen. “Ze helpt met de voorbereidingen,” had hij gezegd. Marina had haar geluk niet kunnen geloven – normaal kon hij haar schoonmoeder niet uitstaan.
Anna Petrovna arriveerde met twee koffers en de kat Moerka.
– Die kat komt dit huis niet in! – sneed Igor af. – Ik heb een allergie.
– Wat voor allergie? – verbaasde Marina zich. – Je hebt een jaar lang met mijn kat gewoond toen we verkering hadden.
– Hou je mond! Ik zei allergie, dus allergie!
Moerka werd aan de buurvrouw gegeven. Anna Petrovna pakte zwijgend haar spullen uit in de kamer die haar was toegewezen – de kleinste, naast de bergruimte.
– Mam, sorry. Ik wist niet dat hij allergisch was.
– Marinka, doe je ogen open. Hij is gewoon een tiran.
– Zeg dat niet over mijn verloofde!
Maar de twijfel vrat al aan haar. Waarom had ze nooit eerder gemerkt hoe hij haar onderbrak? Hoe hij haar kleineerde voor vrienden? Hoe hij elke stap van haar controleerde?
Een week voor de bruiloft paste Marina haar jurk. Igor stormde zonder te kloppen naar binnen.
– Wat is dit voor vod? Dat décolleté is alsof je een hoer bent!
– Igor, dit is een klassieke snit…
– Zwijgen! Je gaat er als een prostituee uitzien voor mijn zakenpartners!
Hij griste een schaar van de kaptafel en haalde ermee uit naar het corset. Het dure kant scheurde met een harde knak.
– Wat doe je?! – Marina dook naar de jurk.
– Ik leer je te gehoorzamen! – hij hief de schaar opnieuw…
Anna Petrovna stormde de kamer binnen.
– Waag het niet mijn dochter aan te raken, smeerlap!
– Dit is mijn huis, oude heks! Als ik wil, smijt ik jullie allebei de straat op!
– Probeer het maar! – haar moeder ging tussen hen in staan.
Igor gooide de schaar tegen de muur en liep weg, de deur klappend achter zich dicht.
Marina kon niet slapen. Morgen was de bruiloft. Tweehonderd gasten. Het restaurant betaald. Cadeaus gekocht. Hoe kon ze dit allemaal annuleren?
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
