Ze brachten een dode non naar het mortuarium, maar toen ze haar habijt opensneden, verscheen er een zin.

Maar, maar, wat is dit? Is het een tatoeage? Wat is dat op uw lichaam, dokter Foseca?, vroeg Camilo, terwijl hij twee haastige stappen achteruit deed, alsof iets hem had geduwd.

Zijn ogen waren gefixeerd op het levenloze lichaam op de metalen brancard, en zijn stem trilde van onzekerheid.

Aan de andere kant van de koelcel, omringd door witte tegels en chirurgische instrumenten, draaide dokter Foseca, de meest ervaren chirurg van het ziekenhuis, zich fronsend om. Hij had net een kast geopend op zoek naar scalpelmesjes en andere chirurgische instrumenten.

Wat bedoelt u met "up tattoo"? Wat zag u, dokter Camilo?

Hij vroeg het duidelijk en nieuwsgierig, terwijl hij langzaam dichterbij kwam. Op de roestvrijstalen brancard lag iets wat je niet elke dag in dat mortuarium zag: het lichaam van een non.

Hij droeg nog steeds het zwarte habijt, dat zijn jonge en tengere lichaam zeer goed stond.

Haar gezicht, bleek en engelachtig, leek meer op dat van iemand die diep sliep dan op dat van een levend persoon, maar ze was dood en er was geen duidelijke verklaring voor haar dood.

Camilo, de meest bekwame van de twee voormannen, bleef enkele seconden stil.

Hij wachtte tot zijn metgezel dichterbij kwam, zoekend naar de juiste woorden om te beschrijven wat hij zojuist had gezien.

—Heb je zijn tatoeage gezien, Camilo? Is dat het?—herhaalde de hoofdarts, in een poging te begrijpen wat zijn collega zo bezorgd maakte.

—Ik keek naar haar en zag een opening in haar habijt. Het lijkt erop dat ze een tatoeage op haar rug heeft. Ik weet het niet zeker— antwoordde hij, zichtbaar verontrust.

Foseca, met de kalmte van iemand die al jaren in die positie zit, sloeg zijn armen over elkaar en dacht na: "Is het gewoon uw indruk of is het misschien een tatoeage?" zei hij, waarna hij een korte pauze inlaste voordat hij zijn zin afmaakte.

Niet iedereen bewandelt het pad van het geloof al vanaf jonge leeftijd. Soms leeft iemand midden in de wereld, wordt erdoor gevormd en wijdt zich pas later aan het religieuze leven. Het kan een herinnering uit het verleden zijn. Niets vreemds.

Amilo haalde diep adem, keek zijn collega aan en vroeg hem iets wat hij misschien al sinds het begin van die tournee voor zichzelf had gehouden.

En in al die jaren hier, heb je ooit een autopsie uitgevoerd of in het mortuarium gewerkt? Foseca, die al meer dan tien jaar in dat mortuarium werkte, trok zijn wenkbrauwen op. Om eerlijk te zijn, ik heb er wel eens over gedroomd.

 Ik was verbaasd dat de afgevaardigde het lichaam hierheen had gestuurd. Je weet toch dat een autopsie wordt uitgevoerd omdat er een vermoeden van een misdrijf is, en moord is een manier om dat te verdoezelen. Dat leek me bijna absurd.

Surrealistisch of niet, zei Camilo, op een serieuzere toon. We stonden voor een menigte en bekenden dat dit me intrigeerde.